północ dochodzi szczęśliwa
bo w pełni się spełni i zaśnie
księżyc jeszcze niewyraźny, ale gwiazdka
z reklamy przyniosła żółte tabletki
północ dochodzi jeszcze zdobywa niebo
nakrywając je ciemną kołdrą
my
(popiół z papierosów wtarty w dywan
plama porannej kawy na firance)
powinienem uczyć się do egzaminów
a znowu biegam po mieście bez pomysłu
czy kiedy przeczytasz ten wiersz
zechcesz pobiec ze mną? spojrzałem na blade
światło żarówki i zrozumiałem
tyle kobiecości masz w sobie i te
spacery po klatce twojego ciała
sprawiają że nagle staje
czas
biegam palcem po krągłościach żarówki
ciepło i grzesznie, sparzyć się
kropla lepkiego potu spływa
po moim czole
oblewam się herbatą
którą mi zaparzyłaś
jutro oblewam egzamin
Patrzcie, to ten co kobiety rozbiera
wierszami. W gazecie pan redaktor napisał,
że to nowy jakiś. Nowy sport ekstremalny.
On to ma życie, Goździkowa mówiła.
Czyta czasami te wiersze i guziki
od bluzki jak na komendę się rozpinają,
jeden za drugim, taki poetycki efekt Axe.
Sąsiadka spod czwórki słyszała,
siedział z jakąś w pokoju:
nazywam się poeta, rozbieram słowami.
Nazywam się poeta i zdarza mi się
używać rąk i języka, kiedy piszę,
kiedy z kobietami po wersach wędruję,
rewizja osobista, zamieniam je w wiersz.
wiatr rozwiewa jej brązowe włosy są długie
styczniowe spacery pozornie odwrócone pory roku
na ulicach nie ma śniegu są jakby bledsze
światła mijających nas pojazdów i jej oczy
nie błyszczą jak dawniej ciemności
zwiastują sylwetki wychudzonych kotów
chłodne dłonie nieporadnie wyznaczają granice
ekstrema lokalne na mapie jej ciała
stoję w brudnej bramie oblizuję usta
spękane jak dno wyschniętej kałuży
wieczorem staniemy przy oknie
taka sytuacja historia zostanie
wypisana na klatce pamięci
staniemy przy oknie o tak
okno będzie jak umysł odkrywcy
(ale dotknij mnie teraz
taka sytuacja że możesz
mnie dotknąć)
i drobne punkty z nieba
spłyną mleczną drogą
wprost na talerz wieczoru
wyjdziemy przez okno spacer
po skałach księżyca
a skały kaleczą ciało
nasze stopy jak
światła świata
siedzę na balkonie łapię światło
w garści ulice mruczą ponure piosenki
po kątach rzucając podejrzliwe
spojrzenia
szukają błądzą
bo jest noc
gorąca i wzmaga się
jej zapach pozostawiony
w koszu na bieliznę
snuje się po niebieskim
nie wie z kim
ulice rozświetlają latarnie
mrużą oczy czasami
łapię te światła
szukając błądzę
nie wiem z kim
po niebieskim
Przestało padać. Jest okno, które poznaję.
Iskra światła rozproszona przez kroplę rosy
zwęża źrenice czasu. Dystans wydłuża się
pozornie.
Obraz odwrócony. Kolejny opuszczony dom,
kobieta której nie było. Zabawy w piaskownicy
z dzieckiem, którego nie było także.
Życie pozornie płynie czasem. Zbyt wiele
wskazówek, zbyt wiele dróg usypanych
z ziaren piasku zamkniętych w klepsydrze.