północ dochodzi szczęśliwa
bo w pełni się spełni i zaśnie
księżyc jeszcze niewyraźny, ale gwiazdka
z reklamy przyniosła żółte tabletki
północ dochodzi jeszcze zdobywa niebo
nakrywając je ciemną kołdrą
my
(popiół z papierosów wtarty w dywan
plama porannej kawy na firance)
powinienem uczyć się do egzaminów
a znowu biegam po mieście bez pomysłu
czy kiedy przeczytasz ten wiersz
zechcesz pobiec ze mną? spojrzałem na blade
światło żarówki i zrozumiałem
tyle kobiecości masz w sobie i te
spacery po klatce twojego ciała
sprawiają że nagle staje
czas
biegam palcem po krągłościach żarówki
ciepło i grzesznie, sparzyć się
kropla lepkiego potu spływa
po moim czole
oblewam się herbatą
którą mi zaparzyłaś
jutro oblewam egzamin
szeptem ostrza
rysuję pożegnanie
zataczając koła
zupełnie jak na karuzeli
podłoga jest zimna
uchylone drzwi krzyczą nieregularnie
myśli spływają po koszuli
chowając się w zawiłościach nitek
od dawna planowaliśmy
wybrać się do lunaparku
nie miałaś ochoty i biletów autobusowych
lunapark to wydatek dwustu złotych
na moją karuzelę
bilety były darmowe
wiatr rozwiewa jej brązowe włosy są długie
styczniowe spacery pozornie odwrócone pory roku
na ulicach nie ma śniegu są jakby bledsze
światła mijających nas pojazdów i jej oczy
nie błyszczą jak dawniej ciemności
zwiastują sylwetki wychudzonych kotów
chłodne dłonie nieporadnie wyznaczają granice
ekstrema lokalne na mapie jej ciała
stoję w brudnej bramie oblizuję usta
spękane jak dno wyschniętej kałuży
wieczorem staniemy przy oknie
taka sytuacja historia zostanie
wypisana na klatce pamięci
staniemy przy oknie o tak
okno będzie jak umysł odkrywcy
(ale dotknij mnie teraz
taka sytuacja że możesz
mnie dotknąć)
i drobne punkty z nieba
spłyną mleczną drogą
wprost na talerz wieczoru
wyjdziemy przez okno spacer
po skałach księżyca
a skały kaleczą ciało
nasze stopy jak
światła świata
nie rysuję pożegnania
nie zataczam żadnych kół na kartce
nie umiem rysować
podłoga jest twarda i niewygodna
na karuzeli dostaję mdłości
gdy patrzę w kierunku przeciwnym
a z kieszeni wyciągam nieważne
bilety do lunaparku
otwarte okno trzaska i pęka
mi głowa myśli spływają rzeką
topiąc się
z dna słychać podstępnie nuconą
piosenkę dla zakochanych
Światło przygaszone. Za oknem śnieg
inspirująco tańczy w powietrzu.
Nie potrafię. Kolejny raz próbuję
napisać wiersz o tobie. Napisać
tobie jak bardzo. Nie potrafię.
Choć gęsto w powietrzu od myśli,
a za oknem ten śnieg tańczy.
Więc będę jak śnieg. Ubiorę cię w białe
słowa i dotyki białe. Nie czytaj
moich wierszy. Czytaj usta i ręce
i słuchaj szeptów jak kroków niepewnych.
Poza wierszem. Poza kartką. Poza.