powinienem uczyć się do egzaminów
a znowu biegam po mieście bez pomysłu
czy kiedy przeczytasz ten wiersz
zechcesz pobiec ze mną? spojrzałem na blade
światło żarówki i zrozumiałem
tyle kobiecości masz w sobie i te
spacery po klatce twojego ciała
sprawiają że nagle staje
czas
biegam palcem po krągłościach żarówki
ciepło i grzesznie, sparzyć się
kropla lepkiego potu spływa
po moim czole
oblewam się herbatą
którą mi zaparzyłaś
jutro oblewam egzamin
szeptem ostrza
rysuję pożegnanie
zataczając koła
zupełnie jak na karuzeli
podłoga jest zimna
uchylone drzwi krzyczą nieregularnie
myśli spływają po koszuli
chowając się w zawiłościach nitek
od dawna planowaliśmy
wybrać się do lunaparku
nie miałaś ochoty i biletów autobusowych
lunapark to wydatek dwustu złotych
na moją karuzelę
bilety były darmowe
Patrzcie, to ten co kobiety rozbiera
wierszami. W gazecie pan redaktor napisał,
że to nowy jakiś. Nowy sport ekstremalny.
On to ma życie, Goździkowa mówiła.
Czyta czasami te wiersze i guziki
od bluzki jak na komendę się rozpinają,
jeden za drugim, taki poetycki efekt Axe.
Sąsiadka spod czwórki słyszała,
siedział z jakąś w pokoju:
nazywam się poeta, rozbieram słowami.
Nazywam się poeta i zdarza mi się
używać rąk i języka, kiedy piszę,
kiedy z kobietami po wersach wędruję,
rewizja osobista, zamieniam je w wiersz.
wiatr rozwiewa jej brązowe włosy są długie
styczniowe spacery pozornie odwrócone pory roku
na ulicach nie ma śniegu są jakby bledsze
światła mijających nas pojazdów i jej oczy
nie błyszczą jak dawniej ciemności
zwiastują sylwetki wychudzonych kotów
chłodne dłonie nieporadnie wyznaczają granice
ekstrema lokalne na mapie jej ciała
stoję w brudnej bramie oblizuję usta
spękane jak dno wyschniętej kałuży
szare tu i tam szare odrapane patrzą
spacer ze znajomym z dziewczyną z psem
wieczorem często stoimy pod blokiem
zachodnia jest tylko odzież
i telefony z drugiej ręki
psy robią kupy na trawniku
jeden sąsiad też po takich nikt nie sprząta
wszyscy mieszkamy w klatkach
agresywnie depczemy trawniki
(spółdzielnia ostrzega – szanuj zieleń)
chłopaki ganja-ją się z płytami
chodnikowymi.
szare tu i tam szare odrapane śpią tylko
czasem ktoś wdepnie w gówno
w kałużę perspektyw pod blokiem
na klatce napis – Marzenie
nie nazywam się poeta i przestałem
rozbierać kobiety wierszami
granice zostały przekroczone
więc wojna więc guziki
od bluzki muszą na komendę
rozpinać się jeden po drugim
na froncie nocy
nie nazywam się poeta
więc żadnych kompromisów
dziś wiem że w wierszu się toczę
i toczą się ze mną kobiety
poznałem córkę Goździkowej
zdarzyło mi się i użyłem
do granic wyobraźni
przerywany stosunek miałem
granice zostały przerwane
więc wojna poza białą kartką
dzisiejsze średniowiecze
– bitwa bez zabezpieczeń
Już po północy robi się chłodno.
Denerwuje mnie nieregularny warkot wentylatora
i niejasne światło będące jak niektóre z wierszy.
Rzeczywiście są ludzie, co nie widzą sensu.
Może gdyby posłuchali tego cholernego wentylatora
rozwiałby ich wątpliwości.
Zmęczenie chce iść ze mną do łóżka.
Wentylator ucichł. Na klamce myśli wieszam
tabliczkę z napisem niedostępny.